تا سکوت هر شب من                             با هجومت روبرو شه

 بي هوا بدون مقصد                                سمت توفان تو ميرم 

منو در گير خودت کن                               تا که آرامش بگيرم

با خيال تو هميشه                                   مثه هر روزو هميشه

هر شب حافظه ي من                               پر تصوير تو ميشه

با من غريبگي نکن                                 با من که در گير تو ام

چشماتو از من بر ندار من مات تصویر تو ام                                                                                                                                                 ........................
              

  تو قلب بيگانه را ميشناسي چون خود در سرزمين وجودبيگانه بودي:پس

    خدايا:آرامشي عطا فرما تا بپذيرم آنچه را که نميتوانم تغيير دهم وشهامتي که تغيير دهم آنچه

را که ميتوانم 

 و دانشي که تفاوت اين دو را بدانم

و خدايا : قلبي از سنگ که کسي  نتواند هرگز در آن وارد شود خدايادرونم پر از آشوب است وصورتم سرخ!

کسي را برايم بيافرين که در او بيارامم

دردم درد بي کسي است و خواهد بود.

آمين  

                           ................... پاسبان ها همه شاعر بودند!    

                                                                                                 سهراب                          

                                                             وجودم جاریست؟

                      چیست؟